Više o esencijalnim uljima:

Esencijalna ulja se mogu naći u svim dijelovima biljaka, cvjetovima, listovima, sjemenkama, kori, drvetu, smolama i biljnim sokovima. Svi ovi djelovi najčešće sadržavaju tek 1% esencijalnog ulja računato na bazi težine hlapljivih tvari, pa čak i računato na suhu tvar.

Postoje neke iznimke kao npr. klinčić, kardamon, kim, muškatni orašćič i muškatni cvijet sa većim sadržajem esencijalnog ulja.

Sve ovo znači da su čista esencijalna ulja dragocjeni produkti za čiju je proizvodnju potrebna velika količina sirovog materijala.

Metode proizvodnje esencijalnih ulja:

1. Pritiskanje (Pressing)

Često se koristi za citruse koji sadrže veću količinu sub epidermalnih esencijalnih ulja. To jednostavan i jeftin postupak, no ulja dobivena ovim postupkom moraju se preraditi s ciljem uklanjanja nečistoća, vode i emulgirajućih komponenata.

2. Ekstrakcija

Ekstrakcija sa organiskim otapalima daje nisku selektivnost prema komponentama esencijalnih ulja i kao rezultat obično daje tamno obojene ekstrakte koji se moraju podvrći daljnjoj obradi.

3. Destilacija vrućom parom

Temelji se na tlaku pare koji djeluje na dvije tekućine koje se međusobno ne mješaju, voda i esencijalno ulje.

Ako ukupni tlak koji se sastoji od parcijalnih tlakova vode i esencijalnog ulja dosegne atmosferski tlak pri temperaturi nešto nižoj od 100 oC, mješavina počinje kipjeti s time da para postaje nosač za esencijalno ulje.

Odnos između tlakova p (vode) i p (esencijalnog ulja) je jednak odnosima molnih frakcija n (vode) i n (esencijalnog ulja) u destilatu. To znači da se velike količine vode moraju ispariti da bi se dobilo čisto esencijalno ulje. Proces destilacije traje 6 ili više sati. Tako dugo izlaganje visokoj temperaturi dovodi do termalnog stresa i do oksidacije i izomerizacije komponenata esencijalnog ulja. Osim toga voda može biti medij za hidrolizu pojedinih terpen estera koji čine jezgru arome i terpen alkohole koji ostaju djelomično otopljeni u vodi i time izgubljeni iz esencijalnog ulja. Sve ovo može promjeniti kompoziciju esencijalnog ulja i promjeniti originalnu aromu.

Slijedeći nedostatak su enzimski/mikrobiološki procesi koji se događaju tijekom faze grijanja vode dajući neke neugodne arome.

Zadnje, ali ne i najmanje važno su kemikalije koje se često dodaju u vodu s ciljem održavanja destlacijskog postrojenja čistim ili da se sprječi pjenjenje. No, ipak destilacija vodenom parom ima i pozitivnih strana kao što su: jednostavnost metode, ne preskupo postrojenje, koje treba biti od nehrđajučeg čelika da se izbjegnu promjene boje esencijalnog ulja. Također je destilacija vodenom parom pogodna za svježi biljni materijal, što je prednost.

4. CO2 Ekstrakcija

Superkritična fluidna ekstrakcija danas je već industrijski priznata metoda i oprema je ključna razlika između proizvođača. Metoda se temelji na gustom CO2 koji ima lipofilna otapajuća svojstva. CO2 je plin koji udišemo, konačni produkt metabolizma i široko upotrebljavan za gazirana pića. Zbog toga se smatra potpuno sigurnim i ima od FDA (Food Drug Administration) oznaku GRAS (Generally recognised as safe) za aplikacije u području hrane. Kao plin gotovo da ne ostavlja nikakve ostatke, stabilan je i inertan, nije zapaljiv, jeftin i dostupan u visokoj čistoći. Za okoliš je siguran i ne stvara otpadne struje.

CO2 ima prilagodljivu selektivnost, npr. takozvani selektivni ekstrakti su sastavljeni od komponenti hlapljivog ulja niskom gustoćom plina i pod tlakom od 90-120 bara, dok ukupni ekstrakti sadrže potpun spektar lipofilnih sastojaka biljaka i dobiva sa visokom gustoćom plina i pod tlakom od 250-500 bara. CO2 ekstrakcija s toga može zamjeniti ekstrakciju vodenom parom i ekstrakciju otapalima.